نکاتی که باید در مورد عفونت گوش میانی بدانید

عفونت گوش میانی (اوتیت میانی) به التهابی اطلاق می‌شود که معمولاً در اثر عفونت بافت گوش، از جمله پرده گوش و بافت‌های پشت آن ایجاد می‌شود، اما نه مجرای گوش.
این شایع ترین بیماری دوران کودکی است که برای آن آنتی بیوتیک تجویز می شود.
علائم و نشانه ها عبارتند از:
تب
گوش درد
احساس پری در گوش
کودکان خردسال این علائم و نشانه‌ها و همچنین گیجی و مشکلات تغذیه را خواهند داشت .
عفونت یا التهاب باعث تجمع مایع در گوش میانی می شود.
سرماخوردگی یا سایر عفونت های تنفسی می تواند منجر به عفونت گوش یا التهاب شود.
کسانی که در معرض خطر بالاتر عفونت گوش میانی هستند، کودکانی هستند که در معرض سرماخوردگی کودکان دیگر قرار دارند (که اغلب در مهدکودک ها اتفاق می افتد)، و نوزادانی که با شیشه شیر تغذیه می شوند.
چرک گوش میانی باعث درد و کم شنوایی موقت می شود.
پارگی پرده گوش باعث می شود که چرک و مایع به داخل مجرای گوش تخلیه شود.
با مشاهده عفونت گوش ، آنتی بیوتیک یا از طریق قراردادن لوله های گوش درمان می شود.
واکسیناسیون روتین دوران کودکی و سالانه آنفولانزا ممکن است به پیشگیری از این نوع عفونت کمک کند .

عفونت یا التهاب گوش میانی چیست؟

التهاب گوش میانی را اوتیت میانی نیز می‌گویند. اوتیت میانی التهاب گوش میانی است. با این حال، بسیاری از پزشکان اوتیت میانی را التهاب یا عفونت گوش میانی، ناحیه داخل پرده گوش می دانند (پرده تمپان، به تصویر مراجعه کنید). اوتیت به معنای التهاب گوش و مدیا به معنای وسط است .
این التهاب اغلب با عفونت هایی شروع می شود که باعث گلودرد، سرماخوردگی یا سایر مشکلات تنفسی است و به گوش میانی سرایت می کند. عفونت ها می توانند توسط ویروس ها یا باکتری ها ایجاد شوند و می توانند حاد یا مزمن باشند. هر دو گوش نیز می توانند به طور همزمان عفونی شوند (عفونت دو گوش).

اوتیت خارجی یا « عفونت گوش شناگر »
نام دیگر عفونت اوتیت خارجی را عفونت « گوش شناگران » نیز می نامند که معمولا در این گروه از افراد که با آب در تماس هستند بوجود میآید .

این عفونت‌ها «گوش شناگر» در مجرای گوش تا پرده گوش رخ می‌دهد که به آن اوتیت خارجی یا عفونت گوش خارجی نیز نامیده می‌شود) ، با این حال، برخی از افراد ممکن است به طور همزمان درگیر عفونت گوش شناگر و عفونت گوش میانی را شده باشند.

*عفونت حاد گوش میانی *

معمولاً شروع سریع و مدت کوتاهی دارند. آنها معمولاً با علائم تجمع مایع در گوش میانی، یا علائم عفونت در گوش مثل التهاب و برآمدگی پرده گوش همراه با درد یا سوراخ شدن پرده گوش و تخلیه مواد چرکی ( اوتیت میانی چرکی نیز نامیده می‌شود) همراه هستند. همچنین ممکن است فرد تب داشته باشد.

عفونت مزمن گوش میانی

یک التهاب مداوم گوش میانی است که معمولاً حداقل برای سه ماه طول می کشد. این تفاوت با عفونت حاد گوش که معمولاً تنها چند هفته طول می کشد فرق دارد .
به دنبال عفونت حاد، مایع (افیوژن) ممکن است تا سه ماه در پشت پرده گوش (پرده تمپان) باقی بماند و ممکن است پس از یک دوره زمانی طولانی با مایع (افیوژن) فشار منفی پشت پرده گوش (پرده تمپان) ایجاد شود و لذا این نوع عفونت می تواند باعث آسیب مداوم به گوش میانی و پرده گوش شود و ممکن است پرده گوش سوراخ و تخلیه مداوم از طریق این سوراخ در پرده گوش وجود داشته باشد.
عفونت مزمن گوش میانی اغلب بدون درد و بدون تب شروع می شود « تنها عفونتی که معمولا بدون تب است » و فشار یا popping گوش می تواند برای ماه ها ادامه داشته باشد و گاهی اوقات از دست دادن ضریب شنوایی نیز می تواند ناشی از عفونت مزمن گوش میانی باشد .

عفونت یا التهاب جدی گوش میانی چیست؟

التهاب گوش میانی جدی ، بدون عفونت در گوش میانی است. به طور معمول، شیپور استاش کار نمی کند و هوا بخوبی درجریان نیست و نمی تواند گوش را به طور معمول تهویه کند. در نتیجه مایع در گوش میانی جمع می شود.

این موضوع می تواند منجر به وخامت شنیدن و کاهش شنوایی شود .
در عفونت مزمن یا التهاب گوش میانی چه اتفاقی برای پرده گوش می افتد؟

پرده گوش (پرده تمپان) دارای سه لایه بسیار ظریف ولی محکمی است اما عفونت مزمن گوش میانی باعث ایجاد تغییراتی در پرده گوش می شود که باعث ضعیف شدن آن و در نهایت ایجاد سوراخ روی این پرده گوش خواهد شد .
که اصطلاحا به آن
tympanic membrane perforation).
(پارگی پرده تمپان)
می گویند .

در نهایت با وجود عفونت پرده گوش قدرت خود را از دست می دهد و شروع به جمع شدن در فضای گوش میانی می کند.

هنگامی که پرده گوش در اثر فشار منفی در گوش میانی فرو میرود یا جمع می شود، می تواند به سایر ساختارهای گوش میانی متصل شود.
پرده گوش اغلب در اطراف استخوان‌های گوش میانی (اسیکول‌ها) یا دیواره داخلی گوش میانی (دمی) می چسبد و در آنجا دیده می‌شود.
این امر باعث جلوگیری از صدا از طریق گوش میانی و مختل کردن شنوایی شده و به عبارتی شنوایی را کاهش دهد.

اگر سوراخی در پرده گوش ایجاد شود چه اتفاقی برای پرده گوش می افتد؟

سوراخی که در پرده گوش ایجاد می شود ( سوراخ شدن پرده تمپان ) معمولاً باعث تخلیه چرک از گوش می شود و یا وضعیتی به نام اوتیت میانی مزمن همراه با سوراخ می شود پرده گوش نامیده می شود .

اغلب تخلیه عفونت (اتوره) بوی بدی دارد و مایع عفونت در حال تخلیه از گوش دیده می شود.
در این حالت که مایع چرکی از گوش خارج می شود ، شنوایی می تواند پس از آزاد شدن مایع گوش میانی بهبود یابد، یا ممکن است به علت التهاب ثانویه گوش میانی بدتر شود.

عفونت حاد گوش میانی یا التهاب چقدر شایع است؟

این نوع عفونت حاد گوش میانی یک تشخیص بسیار رایج است و در ایالات متحده تخمین زده می شود که اکثر کودکان حداقل یک بار عفونت گوش میانی را قبل از 3 سالگی تجربه می کنند.

چگونه به عفونت گوش میانی مبتلا می شویم؟

باکتری ها و ویروس ها می توانند باعث عفونت گوش میانی شوند

باکتری هایی مانند استرپتوکوکوس پنومونیه (پنوموکوک)، هموفیلوس آنفلوآنزا، سودوموناس و موراکسلا حدود 85 درصد از موارد اوتیت میانی حاد را تشکیل می دهند.
15 درصد باقی مانده را ویروس ها تشکیل می دهند.
نوزادان مبتلا کمتر از 6 هفته به عفونت های ناشی از انواع باکتری های مختلف در گوش میانی مبتلا می شوند.

علل شایع عفونت حاد و گوش میانی چیست؟

تغذیه با شیشه: وضعیت کودک شیرده از نظر عملکرد شیپور استاش که به گوش میانی منتهی می شود بهتر از وضعیت شیردهی است. اگر نوزاد نیاز به تغذیه با شیشه شیر دارد، بهتر است نوزاد را در آغوش بگیرید تا اینکه اجازه دهید با شیشه شیر دراز بکشد. در حالت ایده آل، آنها نباید بطری را به رختخواب ببرند. (علاوه بر افزایش احتمال عفونت حاد، به خواب رفتن با شیر در دهان، خطر پوسیدگی دندان را افزایش می دهد.)
عفونت دستگاه تنفسی فوقانی: کودکان اغلب قبل از ابتلا به این نوع عفونت دچار عفونت های دستگاه تنفسی فوقانی می شوند. قرار گرفتن در معرض گروهی از کودکان (مانند مراکز نگهداری از کودکان) منجر به سرماخوردگی مکرر و در نتیجه گوش درد بیشتر می شود.
قرار گرفتن در معرض هوای حاوی مواد محرک مانند دود تنباکو
نقایص مادرزادی: کودکان مبتلا به شکاف کام یا سندرم داون بیشتر مستعد عفونت گوش هستند.
مشکلات شیپور استاش: هر گونه مشکل در شیپور استاش (به عنوان مثال، انسداد، ناهنجاری، التهاب) خطر عفونت را افزایش می دهد. اگر فردی آلرژی داشته باشد، ممکن است تورم و انسداد یک یا هر دو شیپور استاش داشته باشد.

سرکوب سیستم ایمنی: افرادی که پاسخ ایمنی سرکوب شده دارند در معرض خطر بیشتری برای عفونت گوش هستند.
عفونت‌های گوش در اواخر دوران کودکی: کودکانی که قبل از شش ماهگی دچار عفونت‌های حاد می‌شوند، در اواخر دوران کودکی بیشتر دچار عفونت‌های حاد می‌شوند.

در آخر نکته بسیار مهم تاخیر در درمان است .

علت عفونت یا التهاب مزمن گوش میانی چیست؟

شیپور استاش به طور معمول از تجمع مایع با اجازه دادن به مایع از طریق لوله جلوگیری می کند.
اوتیت میانی مزمن با گذشت زمان ایجاد می شود و اغلب با ترشحات مزمن گوش میانی (مایع) شروع می شود که برطرف نمی شود.
این مایع پایدار اغلب با باکتری‌ها آلوده می‌شود و باکتری‌های موجود در اوتیت میانی مزمن اغلب با باکتری‌های موجود در اوتیت میانی حاد متفاوت هستند.
بنابراین، هر چیزی که عملکرد شیپور استاش را مختل کند، می تواند منجر به اوتیت میانی مزمن شود.
در برخی از افراد که به دلیل بیماری های دیگر بیمار هستند و چرک از گوش خارج می شود، این خطر وجود دارد که اوتیت میانی (به ویژه ناشی از باکتری) به استخوان ماستوئید حمله کرده و به مغز برسد.
این افراد باید فوراً توسط یک متخصص مراقبت های بهداشتی ویزیت شوند.
درمان را با استفاده از داروهای خانگی به تاخیر نیندازید

داروهای درمان عفونت گوش عبارتند از :

https://www.rxlist.com/search/rxl/ear%20infection

دکتر محتشمی
۱۱ تیر ماه ۱۴۰۱

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.